Gisteren zagen we tijdens het lopen van de trail een dorp aan de overkant liggen. Dat leek ons wel wat. Thuis even de naam opgezocht en vandaag even een bezoekje aan Chateaudouble gebracht.
Een heel mooi dorpje, zeker een bezoekje waard. Lekker rustig zo buiten het seizoen. Leuk terrasje met uitzicht over de vallei. In het dorp pakken we twee caches op. De eerste is Chateaudouble. Bovenaan in het dorp ligt deze gemakkelijk te vinden cache. Vervolgens doen we nog even Les Avals – 14. Een onderdeel van de Les Avals trail. Ook deze is zeker de moeite waard, maar dat is iets te veel voor ons.
We gaan op weg naar Draguignan. Even een trui voor Corrie halen. Het is weliswaar 27 graden, maar het het wordt wat koeler en ’s avonds willen we toch nog lekker buiten zitten. Onderweg nemen we Col de la Grange. Marcel doet deze even in zijn eentje. Mijn schoeisel laat geen afdalingen toe op los grind. In Draguignan worden we getrakteerd op een lunch. Ik zeg niet een heerlijke lunch. Er werd geen pizza geserveerd tijdens de lunch en ik maakte een verkeerde keuze qua pasta. Gelukkig kon Marika haar bordje niet op en heb ik toch nog lekker gegeten.
Na het eten nog even door de winkelstraat. Terwijl de dames in een kledingzaak aan het rondneuzen zijn, pakken Marcel en ik L’avent Dragui #07 – Combat op. Een nano, maar wel met een goede hint.
Vervolgens nog even boodschappen doen en op naar het zwembad. Terug bij het huis zakt Marcel door het afstapje. Met een dikke enkel en gewonde hand zal hij de rest van het weekend moeten doorkomen. Het water is nog steeds lekker maar de bovenlucht koelt al behoorlijk af. Na het eten spelletjes en naar ons warme bed.
Na een slechte nacht, zitten we om 8:00 uur aan de koffie. We gaan ons voorbereiden om een trail te lopen: Autour de la PĆ¢le – 01. De naam suggereert dat je hem met de auto kan doen. Dat kan zeker als je een auto hebt in de categorie Range Rover. Ik denk dat onze Astra er niet ongeschonden uit komt.
De eerste die we onderweg nog even doen is SOURCE DE FIGANIERES . Dit is voor ons het vierde bezoek. We kunnen hem niet vinden. Gelukkig vinden onze gasten hem binnen vijf minuten. We schamen ons rot.
De trail is wat te lang om helemaal te lopen. We snijden dus een stuk af. Het is warm en het terrein is hobbelig. De eerste die we vinden is onze 5000ste cache.
De caches zijn goed te vinden. Jammer weer dat het volgnummer na de naam van de cache staat en niet er voor. Dat maakt het zoeken wat lastiger.
Terug bij de auto hebben we het, behalve Marcel, wel gehad. Moe, warm en met diverse pijntjes stappen we in de auto en rijden we terug. Corrie maakt haar heerlijke Marokkaanse Stoofpot. Met volle buik doen we een spelletje Abluxxen en 1000 Bommen en Granaten.
Vanavond krijgen we bezoek uit Zwiterland. We gaan maar even boodschappen doen. Als we op zoek zijn naar wat makkelijk te pakken caches, zien we een Super U in Les Arcs sur Argens.
Onderweg doen we inderdaad nog een poging. We zijn beide ‘netjes’ gekleed. En na een paar stappen op een steil omhoog lopend pad gaan we weer terug naar de auto. Morgen weer een dag.
Tegen achten is het bezoek er. We eten en drinken nog wat, kletsen wat bij en gaan op tijd naar bed.
We moeten er op tijd uit. Benno komt. Benno maakt het zwembad schoon. Hij geeft gelijk instructies hoe we om moeten gaan met het afdekken van het zwembad. Dat zijn tegenstrijdige instructies dan we hadden. We gaan er maar van uit dat hij gelijk heeft.
Daarna het dorp in om broodjes te halen. De bakkerij was vorig jaar dicht in verband met een verbouwing. De winkel ziet er weer fris en modern uit. Net als de verkoopster. Die is ook 30 jaar jonger. We slaan croissantjes en ‘pain chocolat’ in en gaan op weg om de trail Saint Blaise 01 te doen. Zoals overal hier is het parkeren totaal onduidelijk. We parkeren bij SOURCE DE FIGANIERES, die we ook dit jaar niet kunnen vinden. Vervolgens lopen we naar de eerste cache. (Zo’n 1500 meter).
De eerste is goed te vinden, de tweede kost al wat meer moeite en de derde kunnen we niet vinden. Corrie zit er ff helemaal doorheen. De croissantjes vallen niet goed, ze heeft vreselijke spierpijn en de bijna 200 meter die we omhoog zijn gelopen eist in deze hitte zijn tol. We besluiten om maar weer terug naar de auto te lopen. Gelukkig vinden we op het laatste moment een binnendoor paadje.
We gaan boodschappen doen bij de Carrefour in Draguignan. We gooien de kar vol met water en andere lekkere etenswaren. Thuis gekomen duiken we gelijk het zwembad in. Heerlijk.
En zoals gewoonlijk, een lichte maaltijd, even wat tv kijken op de laptop, spelletje en slapen.
Opstaan en ontbijten met stokbrood van gisteren. Hoe doen die Fransen dat toch? Je moet echt een verse halen. Maar ja, op maandag is de bakker niet open. Ik lees op internet dat ze ’s ochtends ook wel stukjes stokbrood in een grote mok ‘cafe au lait’ dompelen. Heb ik geprobeerd. Dan maar een beschuitje.
We gaan naar Callain. Onderweg willen we wat caches oppikken. Dat gaat dus niet. Bochtige wegjes en nergens een plek om je auto neer te zetten. Vlak voor Callain vinden we een plekje voor de auto. We kunnen zo een stukje van de Aqva Foroivliensis trail doen. We doen een stuk of vijf caches aan en kunnen er twee vinden: L – Aqva Foroivliensis en LI – Aqva Foroivliensis. Daarna wil Corrie graag binnendoor naar Callain. Heerlijke hellinkjes, bochten met spiegels omdat je anders echt niet kan zien of er tegenliggers aankomen.
Callain
Eenmaal geparkeerd wil ik gelijk naar boven het dorp in. Dat was nou net niet de bedoeling. Veel te warm. We rijden via een omweg weer terug, halen het dek van het zwembad (het water ondertussen 24 graden) en nemen een duik.
Op zondag is er een leuke markt in Le Muy. We hebben gisteren bewust geen groente gekocht. Dat gaan we vandaag op de markt doen. Het is druk op de markt. Veel nederlanders, dus je moet ook nog oppassen wat je zegt.
Ondertussen kopen we nog even een boodschappen tas. Zo hoeven we niet steeds plastic tasjes te gebruiken. De tas bevat een plaatje van Corrie’s favoriete diertje. De Gekko.
Gekko!
Onderweg naar het huisje doen we nog een poging om CHAPELLE ROMANE SAINT-PONS te vinden. Helaas dat ging niet met de telefoon.
Vanmiddag doen we helemaal niks. Even wat lezen en ronddobberen in het zwembad. De avond valt hier vroeg. Zo rond 20:00 uur is het donker.
Vroeg op. 06:00. Ontbijt: Automaat koffie (EUR 1.30) en krentenbollen van gisteren. Het is lekker rustig op de weg. Cruise-Control op 130 en lekker achterover in de stoel. Na twee uur snel even wisselen en twee uur verder even tanken, nu wel duur, plassen en weer door.
Om half twaalf staan we in de winkel in Le Muy. Genoeg wijn en nog wat nuttige etenswaren ingeslagen en op weg naar ons verblijf. Het water van het zwembad is 21 graden. Toch dobberen we nog wat rond in onze speeltjes. Heerlijk.
’s Avonds werken we wat pannenkoeken naar binnen met spek en kaas. Heerlijk. We breken de wijn aan en doen nog een spelletje Qwixx. Op tijd naar bed. Het was een lange dag.
Gisteravond hebben we de auto al gepakt. Fijn zo’n grote auto. Alles past gewoon in de kofferbak. Proviand mee voor onderweg en rijden maar. We hebben een Ibis Budget Hotel gereserveerd in Chalon-Sur-Saone.
De reis verloopt spoedig. De Opel zoeft over de weg en die 60 extra pk’s zijn erg aangenaam. En nog zuinig ook. 4.6 l/100km. We tanken even in Luxemburg. Ook lekker. Daarna worden we door Waze van de snelweg afgestuurd en kunnen we nog wat caches oppakken. Dat valt even tegen. We kunnen alleen Train or what? vinden. En dat was niet zo moeilijk. Hij lag open en bloot op de grond. Blijkbaar vrijgekomen tijdens werkzaamheden. Hij stond al op maintenance. Die zal binnenkort wel worden gearchiveerd.
Aangekomen bij het hotel gaan we eerst naar onze kamer. Tja, budget is een keuze. We gaan maar de stad even in, als we te lang in de kamer blijven is alle zuurstof op.
Chaun-Sur-Saone is wat mij betreft een echte Franse stad. Rommelig en onduidelijk waar nu het centrum is. De binnenstad ligt vol caches. Bijna allemaal hebben ze een respectabele lijst van ‘Not Founds’ op hun naam staan. Wij kunnen ze ook niet vinden. Gelukkig kunnen we op weg naar de auto Le palais de justice nog wel vinden. Dat zijn er toch mooi twee vandaag.
We parkeren de auto weer bij het hotel en lopen naar de Buffalow Grill. Dat is nou wat je noemt een snelle hap. De salade werd zonder vragen weer van tafel gehaald en terwijl ik nog met mijn vork een halve hamburger naar binnen werkte kwam de serveerster langs met de vraag: ‘Are you Finished?’ Al met al toch wel lekker gegeten.
Terug in het hotel om negen uur gaan slapen. De kamer was klein en verder was er niks te doen. Tot half een. Brandalarm! En wat doe je dan. Je staat op, kleed je aan, pakt je tas nog ff in en begeeft je via de trap (dat dan wel) naar de lobby. Gelukkig loos alarm. Dat wordt een kort nachtje. Wat mij betreft waren we gelijk gaan rijden.
Corrie en ik hebben allebei een lang weekend. We gaan lekker kamperen. We hebben de beschikking over twee tenten, een de Waard Albatros en een klein koepeltentje. De eerste is te groot en de tweede te klein. Gelukkig heeft onze dochter een Coleman Vespucci 4. Prima voor ons, en we mogen hem natuurlijk wel lenen.
Vrijdag 30 augustus
Alles past gemakkelijk in onze auto. Toch blij dat we een wat grotere hebben gekocht. We moeten eerst langs het Caravan Centrum voor wat Coleman Fuel. Als we weer instappen komen we er achter dat we geen kussens bij ons hebben. Dus maar weer even langs huis.
Ons doel is de Dorpscamping in Gemert. We hadden deze spiksplinternieuwe camping een mail gestuurd en daar kwam geen reactie op. Eenmaal aangekomen blijken slechts 7 van de 25 plekken bezet. Het is dus geen probleem. Nadat we een plekje, of beter gezegd plek, hebben uitgezocht zetten we de tent op.
Wat een superleuke camping. De velden zijn groot en allemaal voorzien van elektriciteit, een eigen waterpunt en vuilwaterafvoer. Elke ochtend is er een koffieuurtje, waar je zo (geheel vrijblijvend) aan kan schuiven. Het sanitair is ook nieuw en mooi. Er is overal aan gedacht.
Als ik zo eens naar de fietsen kijk, vraag ik Corrie of ze de GPS steunen heeft ingepakt. Terecht merkt ze op dat ik altijd de GPS spullen regel. We hebben ze dus niet mee. Even googelen en in Venray blijkt een Waypoint vestiging te zitten. Een half uurtje rijden en we hebben twee nieuwe Garim steunen.
Nu we er toch zijn, kijken we even of we nog wat caches op kunnen pakken. We zien er een paar met veel favorieten. Nadat we een kilometer over een fietspad hebben gereden kunnen we de auto aan de goede kant van ‘verboden voor auto’s’ parkeren. De serie Treasure Chest #1 is een schot in de roos. Allemaal fantastische veldpuzzels. Jammer dat ik geen foto’s of filmpjes kan tonen. Helaas kunnen we ze niet allemaal doen. Daar is het te laat voor. We komen nog terug. Bij de tent wacht een heerlijk blik snert op ons.
Onderweg naar huis gaan we nog even langs de supermarkt voor een alternatief avondmaal. Bij de supermarkt ligt nog een cache: Rutger van Ghemert. Eenmaal aangekomen op de camping laten we het blik dicht en redden we ons met wat bolletjes met kaas/ham.
Zaterdag 31 augustus
We zijn op tijd wakker. Ik fiets even naar de AH voor wat croissantjes. Na het ontbijt beginnen we aan de #22 Draadezel-treel. We beginnen bij nr 22. Die ligt het dichtst bij de camping. Onderweg naar deze komen we nog langs wat caches. Allemaal voortuin caches. We laten ze liggen.
De trail is leuk, maar niet bijzonder. Ik had verwacht wat meer door dorpjes te komen. De tour is voornamelijk door landbouw gebied. Enkele stukjes zijn leuk. Bijna geen horeca, wel veel bankjes.
Onderweg doen we nog een aantal in het Bospark Bakel. Dat is een leuke serie! Zo komen we weer van wat favorietjes af. Een leuke onderbreking.
Natuurlijk doen we nog wat meer bijvangst. Niet de moeite van het vermelden waard. Geen bijzondere cache dag dus. Wel genoten van de 60km lange fietstocht.
Op naar de Camping, daar wacht een blik snert op ons. Onderweg fietsen we langs een gezellig pleintje met diverse terrasjes. Het was warm en we hebben dorst. We gaan even zitten bij https://gijenik.nl/. We maken een keuze van de uitgebreide bierkaart en bestellen er een ‘Borreplank Gij’ bij. Deze plank en het bier vullen de maag voldoende om het blik nog dicht te laten. We liggen er op tijd in. Het is best wel koud ’s avonds.
Zondag 1 september
Eigenlijk hadden we vandaag gepland om weer naar huis te gaan. Omdat er nog zoveel leuks te doen is blijven we nog een dag langer. Even de buurvrouw geappt met de vraag of ze de katten nog een dagje van eten wil voorzien.
We gaan de Treasure Chest afmaken. De magneet aan het touwtje heb ik bij de tent gelaten. Dus we zitten zonder. De dichtstbijzijnde bouwmarkt gaat pas om 12:00 uur open. We hebben dus nog even tijd. We gaan nog even een multie lopen: PUUR ’t Rijtven. Een leuke wandeling over een zorgcentrum/park. We kunnen waypoint 6 niet vinden, maar dat geeft niks. De cache is snel gevonden.
Op een klein stationnetje
In de bouwmarkt hebben ze geen magneten die aan een touwtje kunnen. Gelukkig is er ook een Action in de buurt. Daar kopen we weer een setje met een spiegeltje. Vervolgens slopen we de telescoop stang van de magneet en maken er een oogje van. Zo. We kunnen weer verder.
We pakken de rest van de Treasure Boxen op. We komen een ander team tegen die ons wijzen op een gelijksoortige serie van dezelfde CO. Die gaan we hierna maar even doen. Het gaat om de series The Puzzle Box #1. Deze is iets minder, maar zeker de moeite waard. De magneet blijkt overigens niet sterk genoeg, Hier en daar hebben we wat hulp van de mulitool nodig. Voorzichtig, om niets stuk te maken. Een sterkere magneet met oog is nu onderweg vanuit China š Er zijn er nog meer, maar het wordt laat en donker, en bij de tent wacht nog een blik snert. Onderweg komen we langs een snackbar, het blik blijft dus nog even dicht.
Maandag 2 september
Vandaag moeten we toch echt naar huis. We pakken de boel in en schuiven voor vertrek nog even gezellig aan bij het koffieuurtje. Daarna weer naar huis. Met het volle blik snert in de kofferbak.
Na drie jaar was het eindelijk zo ver. Een tweede poging om deze cache alsnog te vinden. Samen met SwiperTheFox. De vorige keer hebben we iets niet goed gedaan met de kaart en kwamen we niet verder dan WP1. Het regende toe ook nog eens pijpenstelen en de geprinte kaart (inkjet) was helemaal uitgelopen. Geen succes dus.
Vandaag hebben we alles bij ons. Liniaal, potlood, kaart (laserprinter) en niet te vergeten een zonnetje.
Om half tien parkeren we de auto en gaan we op weg naar WP1. Er is iets gewijzigd aan de dit WP. Het is ons nu ineens duidelijk wat we moeten doen. We nemen de gegevens over en kunnen onze weg vervolgen.
Deze cache heeft veel in zich. De WP’s op zich zijn niet super bijzonder. De opzet van de hele multi wel. Er wordt wel wat kennis gevraagd om deze op te lossen. Onder meer projecteren en een beetje wiskund en kaartlezen.
We hebben een hoop foto’s gemaakt. Maar die zijn allemaal van waypoints en ik wil jullie pret niet bederven. Daarom laat ik het bij een stuk tekst.
